ΟΡΦΕΥΣ

«Η Γνώση, η Παιδεία και ο Άνθρωπος: Ένα Μήνυμα προς τις Επόμενες Γενιές»

Το μεγαλύτερο έγκλημα του ανθρώπου είναι η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας. Και αυτό δεν αφορά μόνο την απόκτηση γνώσεων, την εκπαίδευση ή τη συσσώρευση πληροφοριών, αλλά κυρίως την καλλιέργεια του ίδιου του ανθρώπου, την κατανόηση του εαυτού του και την εσωτερική του εξέλιξη.

Σήμερα, όπως και σε προηγούμενες γενιές, ο άνθρωπος μεγαλώνει μέσα σε ένα περιβάλλον που συχνά τον εκπαιδεύει να αναπτύξει περισσότερο τον εγωισμό του, τον θυμό του και τις υλικές του επιθυμίες, παρά τη συνειδητότητα, την αυτογνωσία και την εσωτερική του ισορροπία. Από την οικογένεια, το κοινωνικό περιβάλλον, την εκπαίδευση και πολλές φορές ακόμη και μέσα από τα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στο «έχειν» και στο «φαίνεσθαι» παρά στο «είναι».

Το αποτέλεσμα αυτής της πορείας γίνεται εμφανές κατά την ωρίμανση του ανθρώπου. Σε ένα μεγάλο ποσοστό, η συσσώρευση εξωτερικών επιδιώξεων, χωρίς την αντίστοιχη εσωτερική καλλιέργεια, οδηγεί σε κενό, σύγχυση, βαθιά θλίψη και συχνά σε καταστάσεις ψυχικής εξάντλησης και κατάθλιψης. Δεν είναι ένα τυχαίο φαινόμενο, αλλά μια φυσική συνέπεια.

Είναι ιδιαίτερα οδυνηρό να βλέπεις ανθρώπους να μελετούν, να αποκτούν γνώσεις και να διευρύνουν τη σκέψη τους, χωρίς προηγουμένως να έχουν γνωρίσει τον ίδιο τους τον εαυτό.(Και αυτό βέβαια διότι δεν μας δίδαξε κανείς πέρα από τα αισθητά, τι εστί ψυχή, λειτουργίες της ψυχής, και πώς αυτή καλλιεργείται με επιστήμη!) Διότι η γνώση, όταν εισέρχεται σε έναν άνθρωπο που παραμένει ασυνείδητος ως προς τις εσωτερικές του κινήσεις, δεν λειτουργεί απαραίτητα ως δύναμη απελευθέρωσης. Αντίθετα, μπορεί να ενισχύσει τις εσωτερικές του συγκρούσεις, να δημιουργήσει μεγαλύτερη σύγχυση και να οδηγήσει σε ψυχικές ασθένειες. (1/4)

Όταν ένας άνθρωπος λαμβάνει γνώσεις χωρίς να έχει προηγουμένως προετοιμάσει τον εαυτό του, χωρίς να έχει καλλιεργήσει την αυτογνωσία και τις απαραίτητες εσωτερικές προϋποθέσεις για να τις αφομοιώσει, συχνά εμφανίζεται η ανάγκη να μεταδώσει άμεσα αυτή τη γνώση σε ένα ευρύτερο κοινό. Όμως, πολλές φορές η κίνηση αυτή δεν πηγάζει από πραγματική προσφορά ή από βαθιά κατανόηση, αλλά από την ανάγκη βέβαια για επιβεβαίωση και αναγνώριση, ως αποτέλεσμα της ασθένειας του εγωικού εαυτού.

(Δεν γίνεται να αποκτήσει κάποιος ουσιαστική γνώση και να μην καταλάβει το πόσο σοβαρό είναι στην αντίληψη ενός ανθρώπου να κατέχει τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να την δεχθεί.)

Έτσι, η γνώση αντί να λειτουργεί ως μέσο εσωτερικής μεταμόρφωσης, μπορεί να μετατραπεί σε εργαλείο ενίσχυσης της εικόνας που θέλει ο άνθρωπος να παρουσιάσει προς τα έξω.

Και όταν απευθύνεται σε ανθρώπους που επίσης δεν έχουν προετοιμαστεί εσωτερικά για να δεχθούν αυτή τη γνώση ορθά, δημιουργείται μια αλυσίδα επιφανειακής μετάδοσης, αλλοίωσης της γνώσης (κάρμα) όπου η πληροφορία παραμορφωμένη κυκλοφορεί χωρίς ουσιαστική κατανόηση, χωρίς βίωμα και χωρίς πραγματική αλλαγή αλλά για την καταστροφή αυτών που την διαχειρίζονται.

(Οτιδήποτε αφορά τον πνευματισμό σήμερα έχει φθάσει σε επίπεδα παραφροσύνης και δεισιδαιμονίας, Γιόγκα, πνευματισμός, ταξίδια ψυχικά, Ακασικά αρχεία, θεραπευτές αύρας. κτλ που αν τους ρωτήσεις να σου αποδείξουν τον τρόπο και τη μέθοδο που χρησιμοποιούν, υπάρχει το κενό. Άνθρωποι που δεν πατούν καν στη γη, γεμάτοι ψυχώσεις και ψυχασθένειες, σήμερα είναι αυτοί που διαταράσσουν τα κέντρα της ψυχής των ανθρώπων που εμπιστεύονται δυστυχώς, λόγω αδυναμίας και μυωπίας πνευματικής με αποτέλεσμα να εντείνουν και να δυναμώνουν πολύ περισσότερο την σύγχυση.)

Οι αρχαίοι φιλόσοφοι μας δίδαξαν ότι η παιδεία (+μουσική) δεν είναι απλώς η ηθική συμπεριφορά μέσα σε μια πολιτεία ή η σωστή σχέση με τον συνάνθρωπο. Η βαθύτερη σημασία της είναι η διαμόρφωση του ανθρώπου ώστε η ψυχή του να μην υποδουλώνεται στις κατώτερες επιθυμίες, στα πάθη και στα υλικά δεσμά. Είναι η πορεία που επιτρέπει στον άνθρωπο να στραφεί προς την αυτογνωσία, την αλήθεια και την εξέλιξη κατασκευάζοντας τις απαραίτητες βάσεις και τα θεμέλια αυτά, που θα δεχθούν και θα μετουσιώσουν τις φυσικές ιδέες σε πνευματικά όπλα.
(Η ίδια η γλώσσα μας, άλλωστε, πνεύματα και τόνους έχει.)

Η πραγματική παιδεία δεν δημιουργεί απλώς έναν μορφωμένο άνθρωπο· δημιουργεί έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο (ψυχή και σώμα). Έναν άνθρωπο που γνωρίζει τις αδυναμίες του, κατανοεί τις επιθυμίες του, μεταμορφώνει τον θυμό του σε δύναμη πνευματική και τον εγωισμό του σε συνειδητότητα. Έναν άνθρωπο που δεν βαδίζει προς την παλινδρόμηση και την υποδούλωση, αλλά προς την ελευθερία και την ουσιαστική ανάπτυξη της ψυχής του.

Και βέβαια, όλους εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουν κάνει μια σωστή και ουσιαστική αρχή στην εσωτερική τους καλλιέργεια, μπορεί κανείς να τους διακρίνει πολύ εύκολα και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. (Είτε το παίζουν δάσκαλοι, είτε όχι.) Η απουσία αυτογνωσίας, η έλλειψη εσωτερικής πειθαρχίας και η προσκόλληση στις εξωτερικές επιδιώξεις αποτυπώνονται στον τρόπο που σκέφτονται, μιλούν και συμπεριφέρονται και τέλος από την ίδια τους την όψη.

ΟΡΦΕΥΣ

Πλάτων στοὺς Νόμους:

«ἡ πρώτη καὶ σπουδαιότερη νίκη γιὰ κάθε ἄνθρωπο εἶναι αὐτὴ ποὺ μπορεῖ νὰ πετύχει πάνω στὸν ἑαυτό του, ἐνῶ τὸ χειρότερο καὶ πιὸ ἐπαίσχυντο εἶναι νὰ νικιέται κανεὶς ἀπὸ τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό».

Η πολυμάθεια δεν σου διδάσκει να έχεις νου. Ηράκλειτος

13 hours ago (edited) | [YT] | 43

ΟΡΦΕΥΣ

¹ Ζωτικά πνεύματα (λατ. spiritus): Στην αρχαία και μεσαιωνική ιατρική, ιδίως στον Γαληνό και στους Άραβες ιατρούς, τα spiritus δεν είναι «πνεύματα» με τη σύγχρονη θρησκευτική έννοια. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά λεπτό και ζωτικό ρευστό ή αιθέριο σώμα,(αστρώον σώμα Πρόκλος) που παράγεται από το καθαρότερο μέρος του αίματος στην καρδιά και μεταφέρεται μέσω των αρτηριών και του εγκεφάλου σε ολόκληρο τον οργανισμό. Αποτελεί το όργανο μέσω του οποίου ενεργούν οι δυνάμεις της ψυχής πάνω στο σώμα και αντιστρόφως.

Λειτουργεί ως ενδιάμεσος κρίκος ανάμεσα στο σώμα, την ψυχή και τις ουράνιες επιδράσεις.

Οι πέντε κυριότεροι εχθροί των λογίων: το φλέγμα, η μέλαινα χολή, η συνουσία, ο κορεσμός από τροφή και ποτό και η υπερβολική νυχτερινή αγρυπνία.

Ας επιστρέψουμε τώρα στο σημείο από το οποίο παρεκκλίναμε για αρκετή ώρα.
Ο ασφαλέστερος δρόμος που οδηγεί στην αλήθεια και τη σοφία είναι γεμάτος επίπονους μόχθους, τόσο στη στεριά όσο και στη θάλασσα.

Γι' αυτό, όσοι επιχειρούν αυτό το ταξίδι, όπως θα έλεγε κάποιος ποιητής, διατρέχουν συχνά κινδύνους και στη στεριά και στη θάλασσα.
Αν ταξιδεύουν στη θάλασσα, βρίσκονται αδιάκοπα ανάμεσα στα κύματα, δηλαδή ανάμεσα σε δύο χυμούς, το φλέγμα και τη βλαβερή μέλαινα χολή, σαν να ταλαντεύονται ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη.

Αν, πάλι, πορεύονται στη στεριά, τρία τέρατα προβάλλουν αμέσως μπροστά τους. Το πρώτο είναι η επίγεια Αφροδίτη· το δεύτερο, ο Βάκχος και η Δήμητρα· το τρίτο, η νυκτερινή Εκάτη.

Γι' αυτό πρέπει συχνά να επικαλούνται τον Απόλλωνα από τον ουρανό, τον Ποσειδώνα από τη θάλασσα και τον Ηρακλή από τη γη, ώστε ο Απόλλων να διαπεράσει με τα βέλη του αυτά τα τέρατα, εχθρούς της Παλλάδας, ο Ποσειδώνας να τα δαμάσει με την τρίαινά του και ο Ηρακλής να τα συντρίψει με το ρόπαλό του και να τα κατασπαράξει.

Το πρώτο τέρας είναι η ερωτική συνουσία, ιδίως όταν υπερβαίνει, έστω και λίγο, τα όρια των φυσικών δυνάμεων.

Διότι εξαντλεί αμέσως τα ζωτικά πνεύματα, και μάλιστα τα λεπτότερα· αποδυναμώνει τον εγκέφαλο, εξασθενεί το στομάχι και κλονίζει τα σπλάγχνα. Και τίποτε δεν μπορεί να είναι περισσότερο επιζήμιο για τη διανοητική εργασία.
Γιατί ο Ιπποκράτης παρομοίασε τη συνουσία με την ιερά νόσο; Δεν είναι επειδή πλήττει τη διάνοια, η οποία είναι το ιερότερο στοιχείο του ανθρώπου;
Γι' αυτό και ο Αβικέννας, στο έργο του Περί των Ζώων, λέει ότι, αν με τη συνουσία αποβληθεί περισσότερο σπέρμα απ' όσο μπορεί να ανεχθεί η φύση, η βλάβη είναι μεγαλύτερη από εκείνη που θα προκαλούσε η απώλεια σαράντα φορές ίσης ποσότητας αίματος.

Δεν είναι λοιπόν χωρίς λόγο που οι αρχαίοι θέλησαν τις Μούσες και την Αθηνά να παραμένουν πάντοτε παρθένες.

Σε αυτό αναφέρεται και ο πλατωνικός μύθος, σύμφωνα με τον οποίο η Αφροδίτη απείλησε τις Μούσες ότι θα οπλίσει εναντίον τους τον γιο της, τον Έρωτα.
Οι Μούσες απάντησαν:

«Απείλησε τον Άρη με αυτά, Αφροδίτη· γιατί ο δικός σου Έρωτας δεν πετά ανάμεσά μας.»
Η ίδια η φύση απομάκρυνε περισσότερο από κάθε άλλη αίσθηση τη διάνοια από την αίσθηση της αφής.

Το δεύτερο τέρας είναι η υπερβολή στο κρασί και στην τροφή.

Πράγματι, αν το κρασί είναι υπερβολικά δυνατό, υπερβολικά θερμό ή λαμβάνεται σε μεγάλη ποσότητα, γεμίζει το ίδιο το κεφάλι με ακαθάρτους και βλαβερούς ατμούς. Παραλείπω ότι η μέθη οδηγεί τον άνθρωπο στην παραφροσύνη.
Η υπερβολική τροφή, πρώτα απ' όλα, ανακαλεί όλες τις δυνάμεις της φύσεως προς το στομάχι για την πέψη. Έτσι συμβαίνει ώστε ο νους να μην μπορεί συγχρόνως να αφοσιωθεί στη θεωρία.

Έπειτα, η ατελής πέψη αμβλύνει την οξύτητα του νου με πολλούς πυκνούς ατμούς και χυμούς.

Αλλά ακόμη και αν η πέψη ολοκληρωθεί κανονικά, όπως λέει ο Γαληνός, η ψυχή, πνιγμένη μέσα στο λίπος και στο αίμα, δεν μπορεί να διακρίνει καθαρά τίποτε το ουράνιο.

Το τρίτο τέρας είναι να αγρυπνεί κανείς πολλές ώρες τη νύχτα, ιδίως μετά το δείπνο, ώστε κατόπιν να αναγκάζεται να κοιμάται μετά την ανατολή του ήλιου.
Επειδή πάρα πολλοί λόγιοι σφάλλουν σε αυτό το σημείο, θα εξηγήσω διεξοδικότερα πόσο μεγάλη είναι η βλάβη που προκαλεί στην ευφυΐα και θα παραθέσω επτά κυριότερους λόγους.

Ο πρώτος προέρχεται από την πέψη· ο δεύτερος από τα στοιχεία της φύσεως· ο τρίτος από τους χυμούς· ο τέταρτος από την τάξη του σύμπαντος· ο πέμπτος από τη φύση του στομάχου· ο έκτος από τα ζωτικά πνεύματα· και ο έβδομος από τη φαντασία.

Πρώτα λοιπόν, όπως είπαμε και προηγουμένως, τρεις πλανήτες ευνοούν περισσότερο από όλους τη θεωρητική ζωή και την ευγλωττία: ο Ήλιος, η Αφροδίτη και ο Ερμής.

Καθώς αυτοί ακολουθούν σχεδόν την ίδια πορεία, κατά τη νύχτα απομακρύνονται από εμάς· ενώ κατά τη διάρκεια της ημέρας, πλησιάζοντας ή ήδη ανατέλλοντας, επιστρέφουν πάλι κοντά μας.

Μετά όμως την ανατολή του Ήλιου, εισέρχονται σε εκείνο το τμήμα του ουρανού το οποίο οι αστρονόμοι αποκαλούν τον δωδέκατο οίκο, τον «οίκο του φωτός».
Δεύτερος λόγος, ο οποίος αντλείται από τα στοιχεία της φύσεως, είναι ο εξής.
Με την ανατολή του ήλιου ο αέρας τίθεται σε κίνηση, γίνεται λεπτότερος και καθαρότερος· με τη δύση του, αντίθετα, γίνεται πυκνότερος και βαρύτερος.
Το αίμα και τα πνεύματα, επειδή από τη φύση τους μοιάζουν με τον αέρα που περιβάλλει το σώμα, αναγκάζονται κατ' ανάγκην να ακολουθούν την κίνηση και τις μεταβολές του.

Ο τρίτος λόγος, που προέρχεται από τους χυμούς, είναι ο εξής.

Την αυγή το αίμα κινείται, κυριαρχεί, θερμαίνεται και γίνεται λαμπρότερο με την ίδια του την κίνηση· και τα πνεύματα συνηθίζουν να ακολουθούν και να μιμούνται το αίμα.

Με την έλευση όμως της νύχτας κυριαρχούν η πυκνότερη και ψυχρότερη μέλαινα χολή και το φλέγμα, τα οποία καθιστούν, χωρίς αμφιβολία, τα πνεύματα εντελώς ακατάλληλα για θεωρητική εργασία.

Ο τέταρτος λόγος, που προέρχεται από την ίδια την τάξη του σύμπαντος, είναι ο ακόλουθος.

Η ημέρα έχει δοθεί για την εγρήγορση και η νύχτα για τον ύπνο.
Όταν ο ήλιος πλησιάζει στο ημισφαίριό μας ή κινείται πάνω από αυτό, με τις ακτίνες του ανοίγει τους πόρους του σώματος και διαστέλλει από το κέντρο προς την περιφέρεια τόσο τους χυμούς όσο και τα πνεύματα· και αυτή ακριβώς η διάταση ευνοεί την εγρήγορση και τις ενέργειες του ανθρώπου.
Όταν, αντίθετα, ο ήλιος απομακρύνεται, όλα συστέλλονται· και αυτή η φυσική τάξη καλεί τον οργανισμό στον ύπνο, ιδίως μετά το τρίτο ή το τέταρτο μέρος της νύχτας.

Όποιος λοιπόν νυστάζει το πρωί, όταν ο ήλιος και ολόκληρη η φύση καλούν σε δράση, ενώ μένει άγρυπνος βαθιά μέσα στη νύχτα, όταν η φύση προστάζει τον ύπνο και την ανάπαυση από τους κόπους, αυτός ασφαλώς αντιστρατεύεται τόσο την τάξη του σύμπαντος όσο και την ίδια του τη φύση και ταυτόχρονα ταράζεται από δύο αντίθετες κινήσεις.

Διότι, ενώ το σύμπαν τον ωθεί προς τα έξω, εκείνος στρέφεται προς τα μέσα· και, αντίστροφα, όταν το σύμπαν τον καλεί προς την εσωτερική ανάπαυση, εκείνος διαχέεται προς τις εξωτερικές δραστηριότητες.
Έτσι, εξαιτίας αυτής της διαστροφής της φυσικής τάξεως και αυτών των αντίθετων κινήσεων, εξασθενούν εντελώς το σώμα, τα πνεύματα και η διανοητική ικανότητα.

Περί του πώς να εναρμονισθεί η ζωή με τον ουρανό ή «Περί του ουράνιου τρόπου ζωής») Μαρσίλιο Φιτσίνο.

5 days ago | [YT] | 97

ΟΡΦΕΥΣ

Πλούταρχος – Περὶ τοῦ ἐμφαινομένου προσώπου τῷ κύκλῳ τῆς σελήνης


Αυτό που θα μπορούσα να πω από την προσωπική μου πείρα είναι ότι δεν μπορεί κανείς να δει κατευθείαν τον αόρατο κόσμο, διότι κάτι τέτοιο αποτελεί μια προοδευτική λειτουργία της εσωτερικής όρασης, την οποία θα μπορούσαμε να συσχετίσουμε με τον βαθμό λαμπρότητας των φάσεων της Σελήνης.

Η εσωτερική όραση αποτελεί μια λειτουργία η οποία βρίσκεται στον άνθρωπο σε κατάσταση δυνάμει, όπως ακριβώς συμβαίνει και με την κολπική μαρμαρυγή στη λειτουργία της καρδιάς. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να υποθέσουμε ότι, όταν ενεργοποιηθεί η εσωτερική όραση, δηλαδή ο πνευματικός οφθαλμός, που στις μέρες μας είναι γνωστός και ως «τρίτο μάτι», επέρχεται στην καρδιά μια κατάσταση αρρυθμίας, η οποία εκφράζει την απορρύθμιση των συνηθισμένων λειτουργιών του οργανισμού.

Αυτό σημαίνει ότι, κατά τη διάρκεια της ενεργοποίησης του τρίτου ματιού, δεν μπορούμε να έχουμε ταυτόχρονα πλήρη συνείδηση όσων συμβαίνουν μπροστά μας στον ορατό κόσμο, δηλαδή όσων θα βλέπαμε με τα φυσικά μας μάτια.

Η αρρυθμία αυτή μπορεί να υποχωρεί και να επανεμφανίζεται, όπως ακριβώς μπορεί να συμβαίνει και με τη λειτουργία της εσωτερικής όρασης. Εάν κάποτε η λειτουργία αυτή καταστεί μόνιμη, είναι πιθανό να συνοδεύεται και από μόνιμη καρδιακή αρρυθμία. Επομένως, πρόκειται για μια πρακτική που απαιτεί μεγάλη προσοχή και δεν θα πρέπει να επιχειρείται από ανθρώπους που δεν έχουν υποστεί την κατάλληλη εκπαίδευση ή, σύμφωνα με την ορολογία της αρχαίας Ελλάδας, από ανθρώπους που δεν έχουν μυηθεί.

Τέλος, η μαρμαρυγή, με την έννοια της λάμψης, θα μπορούσε να σχετίζεται με την εσωτερική όραση. Όπως αναφέρει ο Αριστοτέλης στο έργο του Περὶ αἰσθήσεως καὶ αἰσθητῶν, εάν βρεθούμε σε ένα σκοτεινό περιβάλλον και πιέσουμε ή περιστρέψουμε ελαφρά τα μάτια μας, εμφανίζεται μια λάμψη, σαν να προέρχεται από το εσωτερικό του κεφαλιού, η οποία μοιάζει παράδοξη και ανεξήγητη.

Η λέξη «μαρμαρυγή» σημαίνει λάμψη, ακτινοβολία και ταχεία κίνηση.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι στο σημείο αυτό επιχειρείται μια πρώτη σύνδεση μεταξύ μακρόκοσμου και μικρόκοσμου, διατυπώνοντας την άποψη ότι η Σελήνη είναι τόσο σημαντική και απαραίτητη για τη Γη όσο και η καρδιά για τον άνθρωπο. Πράγματι, η λειτουργία της καρδιάς θα μπορούσε να συγκριθεί με το φως της Σελήνης, το οποίο, όπως γνωρίζουμε, χαρακτηρίζεται από καθημερινές αυξομειώσεις. Βάσει αυτής της λογικής, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι οι καρδιακές ασθένειες οφείλονται στην κακή λειτουργία της αντανάκλασης της ενέργειας του νου επάνω στην ψυχή.

Σύμφωνα με τον Εμπεδοκλή, μπορούμε να θεωρήσουμε βάσιμη αυτή τη σύγκριση, διότι, όπως ισχυρίζεται, δεν υπάρχει ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στα αποτελέσματα που προκαλεί το φως του Ήλιου επάνω στη Σελήνη και στα αποτελέσματα που προκαλεί η ενέργεια του ανθρώπινου νου επάνω στην ψυχή.

Ο Πλάτων μάς δίνει και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, λέγοντας ότι ο μύωψ, επειδή δεν μπορεί να δει μακριά στον ορατό κόσμο, καταλήγει αναγκαστικά σε λανθασμένα συμπεράσματα, τα οποία δεν του επιτρέπουν να αντιληφθεί την πραγματική εικόνα, σε αντίθεση με κάποιον που διαθέτει άριστη όραση. Το γεγονός αυτό τον αναγκάζει να χρησιμοποιεί τη φαντασία του.

Κατά τον ίδιο τρόπο, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι το ίδιο συμβαίνει και με κάποιον που δεν μπορεί να ενεργοποιήσει τον πνευματικό οφθαλμό του, αφού βρίσκεται σε μια ανάλογη κατάσταση πνευματικής μυωπίας, η οποία του στερεί την πρόσβαση στον αόρατο κόσμο, καθώς και τη δυνατότητα συμμετοχής στις μυητικές τελετές.

Η λέξη «μύωψ» θα μπορούσε να σχετίζεται με τις πρακτικές των αρχαίων μυήσεων, εφόσον σκοπός τους ήταν να θεραπεύσουν αυτή την πνευματική μυωπία και να βοηθήσουν τον μυούμενο να εισέλθει στον αόρατο κόσμο κλείνοντας τα μάτια του, όπως ακριβώς κάνει ο μύωψ στον ορατό κόσμο. Αυτή είναι η λειτουργία της εποπτείας.

Το λεγόμενο «μάτιασμα» ή «κακό μάτι» θα μπορούσε επίσης να αποδοθεί, σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, στην κακή λειτουργία του πνευματικού οφθαλμού, επειδή το άτομο που προκαλεί το μάτιασμα δεν έχει υποστεί την απαραίτητη κάθαρση.

Ο Ίππαρχος ο Νικαεύς, ο Ρόδιος Έλληνας αστρονόμος, γεωγράφος, χαρτογράφος και μαθηματικός, ο οποίος θεωρείται από πολλούς πατέρας της αστρονομίας, αναφέρεται από τον Πλούταρχο ως άνθρωπος που δεν θέλησε ποτέ να μιλήσει για το συγκεκριμένο θέμα, μολονότι, όπως φαίνεται, επρόκειτο για ένα από τα σημαντικότερα αστρονομικά ζητήματα.

Υποστηριζόταν ότι το έδαφος της Σελήνης είναι ομοιογενές και ενιαίο και, επομένως, δεν μπορεί να δεχθεί καμία γεωλογική μεταβολή, σε αντίθεση με το έδαφος της Γης, το οποίο μεταβάλλεται διαρκώς.

Από εδώ προκύπτουν τα ερωτήματα: γιατί υπάρχουν κρατήρες στη σεληνιακή πλευρά που είναι ορατή από τη Γη και γιατί η πίσω πλευρά της Σελήνης εμφανίζεται τελείως λεία; Επιπλέον, ο Πλούταρχος αναφέρει ότι η μία πλευρά είναι γεώδους και η άλλη αιθερικής σύστασης.

Κατά τη δική μου ερμηνεία, όλες αυτές οι παρατηρήσεις γίνονται με τη βοήθεια της λειτουργίας του πνευματικού οφθαλμού. Ως ένδειξη αυτού θεωρώ το γεγονός ότι ο Κλείαρχος, ο οποίος δεν διέθετε αυτή τη δυνατότητα, είναι ο μόνος που υποστηρίζει ότι η σύσταση της Σελήνης είναι αποκλειστικά γεώδης.

Τέλος, αξίζει να επισημανθεί ότι οι γνώσεις αυτές φαίνεται πως θεωρούνταν απαγορευμένες ήδη από την εποχή της αρχαίας Ελλάδας, όπως, κατά την ερμηνεία αυτή, υποδηλώνει και η στάση του Ιππάρχου, ο οποίος δεν επιθυμούσε να μιλήσει δημόσια για τέτοια ζητήματα.

1 week ago | [YT] | 102

ΟΡΦΕΥΣ

Ο αιθέρας είναι εκείνη η λεπτοφυής και πανταχού παρούσα ουσία, μέσω της οποίας ταξιδεύουν τα φωτόνια του ηλιακού φωτός και το φως των άστρων που φθάνει έως τη Γη. Πλημμυρίζει ολόκληρο το σύμπαν και αποτελεί τη συνδετική ύλη όλων των σωμάτων και όλων των μορφών ύπαρξης. Μέσα στον αιθέρα τα πάντα κινούνται, αλληλεπιδρούν και συνδέονται μεταξύ τους, σαν να κολυμπούν σε έναν αόρατο, απέραντο ωκεανό που αγκαλιάζει το σύνολο της δημιουργίας.

Όπως το αντιλαμβανόμαστε, στο σύμπαν δεν υπάρχει πραγματικό κενό. Κάθε σημείο του είναι πλήρες· κάθε χωροχρονική περιοχή, κάθε διάσταση που μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους, είναι διαποτισμένη από αιθέρα, από ενέργεια και από υπερβατικές οντότητες. Τα πάντα κατοικούνται και εμψυχώνονται από δυνάμεις που υπερβαίνουν την απλή υλική αντίληψη.

Δεν υπάρχει χώρος ούτε ενέργεια που να γεννιέται τυχαία. Η τυχαιοκρατία δεν αποτελεί θεμελιώδη αρχή της ύπαρξης. Κάθε φαινόμενο είναι το αποτέλεσμα διεργασιών που εκδηλώνονται είτε μέσα από απρόσωπες, υλικές και κοσμογονικές ουσίες είτε μέσα από προσωπικές σκέψεις, βουλήσεις και σκεπτομορφές οντοτήτων. Αλλά ακόμη και οι ίδιες οι απρόσωπες κοσμογονικές δυνάμεις δεν δρουν ανεξάρτητα· πίσω από αυτές υφίσταται ένας βαθύτερος Νους που τις κατευθύνει και τις οργανώνει.

Ο Νους είναι η αρχή που συντονίζει, μορφοποιεί και γεννά την πραγματικότητα. Είναι ο αόρατος δημιουργός που διαπερνά τα πάντα, η πρωταρχική αιτία πίσω από κάθε κίνηση, κάθε μορφή, κάθε ενέργεια και κάθε εκδήλωση ζωής μέσα στο απέραντο σύμπαν.

3 weeks ago | [YT] | 176

ΟΡΦΕΥΣ

Στον Τίμαιο"" επίσης ο δημιουργός Θεός έδωσε την «αρχή της ψυχής» ενώ οι περιφερόμενοι θεοί τα «δεινά και αναγκαία πάθη», τους «θυμούς», τις επιθυμίες, τις «ηδονές, πάλι, και τις λύπες», και «το άλλο είδος της ψυχής», την πηγή των παθών αυτών. Αυτές οι αφηγήσεις μας συνδέουν με τα άστρα, από τα οποία παίρνουμε την ψυχή μας, και, με τον ερχομόμας εδώ, μας υποτάσσουν στην αναγκαιότητα.
Από αυτά παίρνουμε και τους χαρακτήρες μας, από τους τελευταίους τούτους πηγάζουν οι πράξεις μας, ενώ από την αισθηματική μας τάση προέρχονται τα πάθη μας. Συνεπώς, τι μένει να είναι το αληθινό Εμείς, εμείς στους οποίους η φύση χάρισε τη δύναμη να είμαστε κύριοι των παθών μας Επί πλέον, ανάμεσα στα κακά που προσλαμβάνουμε διά του σώματος, ο Θεός μας έδωσε την «αδιαφέντευτη αρετή».
Την αρετή, πραγματικά, δεν τη χρειαζόμαστε όταν ησυχάζουμε, αλλά όταν κινδυνεύουμε να πέσουμε στο κακό, απουσία της αρετής. Γι' αυτό και «πρέπει να φύγουμε από εδώ» και «να χωρίσουμε» τους εαυτούς μας από ό,τι μας προστέθηκε εκ των υστέρων, να μην είμαστε το σύνθετο πράγμα, το έμψυχο σώμα στο οποίο κυρίαρχος είναι η σωματική φύση, που έχει πάρει κάποιο ίχνος ψυχής, εις τρόπον ώστε η κοινή ζωή να ανήκει κατά κύριο λόγο στο σώμα, αφού όλα όσα έχει είναι σωματικά.
Στην άλλη όμως ψυχή, αυτή που βρίσκεται εκτός σώματος, ανήκει η προς τα επάνω φορά, προς το ωραίο και το θείο, τα οποία δεν τα εξουσιάζει κανείς· αυτήν κάποιος ή τη χρησιμοποιεί, ώστε να ταυτίζεται με κείνη και να ζει μέσω εκείνης αναχωρώντας από τον εαυτό του, ή εγκαταλειμμένος από εκείνη ζει υποκείμενος στη μοίρα, και στην περίπτωσή του τα άστρα δεν δίνουν απλώς σημεία, αλλά γίνεται, θα λέγαμε, και ο ί- διος μέρος και έπεται του όλου του οποίου είναι μέρος.
Π Λ Ω Τ Ι Ν Ο Σ

3 weeks ago | [YT] | 93

ΟΡΦΕΥΣ

Η πνευματικότητα δεν αποδεικνύεται από όσα λέει κανείς ότι γνωρίζει, ούτε από τις εμπειρίες που ισχυρίζεται ότι έχει βιώσει. Αποδεικνύεται από τους καρπούς που γεννά στη ζωή του. Η αληθινή εσωτερική εργασία αντανακλάται στον χαρακτήρα, στην ποιότητα των πράξεων, στη σχέση με τους ανθρώπους και στον τρόπο που κάποιος στέκεται απέναντι στον εαυτό του και στον κόσμο.
Η διάκριση ανάμεσα στη φαντασία και στην ενόραση είναι ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της πνευματικής πορείας.

Η φαντασία μπορεί να δημιουργήσει εικόνες, πεποιθήσεις και βεβαιότητες που κολακεύουν το εγώ και απομακρύνουν τον άνθρωπο από την πραγματικότητα. Η ενόραση, αντίθετα, δεν εξυψώνει τον άνθρωπο πάνω από τους άλλους, αλλά τον φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια. Τον καθιστά (Hνίοχο) πιο συνειδητό, πιο εγκρατή, πιο δίκαιο και πιο υπεύθυνο. Γι’ αυτό και οι αρχαίοι φιλόσοφοι θεωρούσαν ότι η ηθική, η αρετή, η αυτογνωσία και το μέτρο δεν είναι απλώς επιθυμητές ιδιότητες, αλλά αναγκαίες προϋποθέσεις για όποιον αναζητά την αληθινή γνώση.

Δεν μπορεί να υπάρξει πνευματικότητα χωρίς γείωση στη ζωή. Δεν μπορεί να μιλά κανείς για ανώτερες καταστάσεις συνείδησης όταν το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητάς του παραμένει ασυνείδητο, άτακτο και αποκομμένο από τους φυσικούς ρυθμούς της ύπαρξης. Η πνευματική ζωή δεν βρίσκεται έξω από τη φύση· αποκαλύπτεται μέσα από τη συμμετοχή σε αυτήν.

Οι λειτουργίες της φύσης αποτελούν διαρκή διδασκαλία για τον άνθρωπο. Η ανατολή, η δύση, το μεσουράνημα και το μεσονύκτιο δεν είναι μόνο αστρονομικά φαινόμενα. Είναι σταθμοί ενός εσωτερικού δρόμου. Η ανατολή συμβολίζει τη γέννηση της συνείδησης και την έναρξη κάθε νέας προσπάθειας. Το μεσουράνημα φανερώνει την πλήρη εκδήλωση των δυνάμεων του ανθρώπου, τη στιγμή όπου το φως βρίσκεται στο απόγειό του. Η δύση υπενθυμίζει την ανάγκη της επιστροφής προς τα μέσα, της περισυλλογής και της αποτίμησης. Και το μεσονύκτιο εκφράζει τη σιωπή, το βάθος και το αόρατο εργαστήριο της ψυχής, εκεί όπου προετοιμάζονται οι μεταμορφώσεις που αργότερα θα γίνουν φανερές.

Ο πνευματικός άνθρωπος δεν αναζητά να ξεφύγει από τον κόσμο, αλλά να εναρμονιστεί με τους ρυθμούς του. Παρατηρεί τον ουρανό όχι για να απομακρυνθεί από τη Γη, αλλά για να θυμηθεί τη θέση του μέσα στην κοσμική τάξη. Αναγνωρίζει ότι η αλήθεια δεν κατακτάται με βιασύνη ούτε με εντυπωσιακές εμπειρίες, αλλά με συνεχή καλλιέργεια της ψυχής, με άσκηση στις αρετές και με βαθύτερη συμμετοχή στους νόμους της φύσης.

Έτσι, η πνευματική πορεία δεν είναι μια φυγή προς το φανταστικό, αλλά μια επιστροφή προς το αληθινό. Και το μέτρο της αλήθειας δεν βρίσκεται στα λόγια ή στις θεωρίες, αλλά στη μεταμόρφωση του ίδιου του ανθρώπου. Εκεί όπου η γνώση γίνεται βίωμα, η ενόραση γίνεται σοφία και η ζωή γίνεται έκφραση της εσωτερικής αρμονίας.

1 month ago (edited) | [YT] | 136

ΟΡΦΕΥΣ

1 month ago | [YT] | 126

ΟΡΦΕΥΣ

www.orpheushymns.com

Σας καλωσορίζω στο νέο μου site!
Σας ευχαριστώ πολύ για όλη την στήριξη σας! Είθε ο νέος Θεϊκός Ήλιος του θερινού Ηλιοστασίου να φωτίσει και να αναδείξει την συνείδηση όλων μας από την καρδιά του Απόλλωνα ☀️

1 month ago | [YT] | 168

ΟΡΦΕΥΣ

Η μουσική παρέχεται χωρίς φωνητικά, ώστε κάθε ενδιαφερόμενος να μπορεί να αποδώσει τον ύμνο με τη δική του φωνή και έκφραση.

1 month ago | [YT] | 33