Akwai wani tsoho mai suna Abdullahi, ɗan ƙauye daga tsakiyar hamadar Madina. Rayuwarsa ta kasance cike da talauci, amma zuciyarsa ta kasance cike da bege ga Annabi Muhammad SAW. Duk lokacin da ya ji wani ya ambaci sunan Annabi, sai ya ji kamar zuciyarsa ta narke, idanuwansa su cika da hawaye.
Abdullahi bai taɓa ganinsa ba, amma soyayyar Annabi ta cika shi tun yana ƙarami. Duk lokacin da aka karanta masa aya ko hadisai da ke magana a kansa, sai ya ji tamkar haske yana kwarara daga sama ya cika masa zuciya. Sau da yawa, idan dare ya yi, yana fita ƙarƙashin taurari yana kallon sama yana faɗin:
“Ya Rasulullahi, wallahi zuciyata tana ƙaunarka fiye da komai. Ina mafarkin ganinka ko da a cikin bacci.”
Wata rana, yayin da yake zaune a gefen wani ƙaramin rafin ruwa, wani saurayi ya tambaye shi:
“Baba Abdullahi, me ya sa kake kuka duk lokacin da aka ambaci Annabi SAW?”
Abdullahi ya share hawayensa cikin rawar murya ya ce:
“In ka san yadda ya ƙaunace mu, da ba ka yi bacci ba. Shi ne ya sha wahala saboda mu, ya zauna da yunwa saboda mu, ya yi hijira saboda mu. Duk abin da ya yi, domin mu samu shiriya ne.”
Sai ya ci gaba da cewa:
“Na karanta cewa a ranar ƙiyama, mutane za su yi ta neman ceton kansu suna cewa: *‘Nafsi! Nafsi!’* Amma shi Annabi Muhammadu SAW zai ce: ‘Ummati! Ummati!’… Ina mafarkin na kasance daga cikin waɗanda yake kiran su a lokacin.”
Hawaye suka zubo daga idon saurayin. Duk waɗanda ke kewaye da shi suka nutsu, suka ji zuciyarsu ta cika da ƙauna da bege.
Abdullahi ya ɗaga hannuwansa sama yana yi da murya mai taushi:
“Ya Allah, ka yawaita salati ga Annabinka. Ka haɗa mu da shi a ƙasan inuwa ɗaya. Ka sa mu sha ruwa daga tafkensa ba tare da ƙishirwa ba har abada.”
Duk wanda ya ji addu’arsa sai zuciyarsa ta karye, sai soyayya ta cika shi, sai bege ya lullube shi. Domin soyayyar Annabi SAW ba magana ce kawai ba haske ne da yake shigar da zuciya har ya wanke ta daga duhu.
Abdullahi ya koma gida a daren nan yana murmushi. Yana cikin bacci, sai ya yi mafarki yana tsaye a gaban Annabi SAW. Annabi ya dubi shi da murmushi, ya ce:
“Abdullahi, duk wanda ya ƙaunace ni, zai kasance tare da ni.”
Da safe, suka tarar Abdullahi ya rasu da murmushi a fuska, zuciyarsa cike da bege. A gefen gadonsa, sun samu mayafin sa da ya jike da hawaye.
Da fatan zaku cigaba da kasancewa da UMDAZ Online Tv
A daren Juma’a, bayan sallar Isha, Mansur ya zauna a gefen darduma yana karanta salatin Annabi. Zuciyarsa ta cika da ƙauna, idanunsa sun cika da hawaye. A yau, ya yanke shawarar cewa ba zai yi bacci ba sai ya roƙi Allah ya bashi damar ganin ManzonSa (SAW) a mafarki.
Ya rufe idonsa yana maimaita:
“Allāhumma ṣalli ‘alā Muhammadin wa ‘alā āli Muhammadin…”
Haka har barci ya sace shi.
Sai ga shi cikin wani fili mai yalwa, filin da haske ya mamaye shi gaba ɗaya. Wani ƙamshi mai daɗi yana tashi wanda bai taɓa shaƙar makamancinsa ba. Daga nesa, ya hangi wani mutum mai tsayi, mai farin kaya, fuska da haske kamar wata. A gefensa akwai Sahabbai suna murmushi, suna kallon sa cike da ƙauna.
Zuciyarsa ta buga. Idonsa ya cika da hawaye. Ya san wannan ba kowa ba ne Annabi Muhammadu (SAW) ne!
Mansur ya durƙusa yana kuka, zuciyarsa na ta tafasa da wani shauki:
“Yā Rasūlallāh… ni ba na cikin Sahabbanka, ban ga zamaninka ba… amma wallahi ina ƙaunarka da rai na.”
Annabi (SAW) ya matso kusa da shi. Wani haske ya lullube fuskarSa, murya mai taushi ta fito daga bakinsa:
“Ya Mansur… mutum yana tare da wanda yake ƙauna.”
Hawaye suka kwaranyo daga idon Mansur. Ya ji kamar zuciyarsa ta tsinke da farin ciki. Ya so ya rungume shi, amma ƙafafunsa suka yi nauyi. Sai kawai ya durƙusa yana kuka, yana cewa:
“Yā Rasūlallāh, ina sonka fiye da raina, fiye da iyalina, fiye da duniya baki ɗaya.”
Annabi (SAW) ya ɗora hannunsa a kafadarsa. Wani sanyi ya ratsa jikinsa. Sai Annabi ya ce masa:
“Ka ƙara salati akai-akai, ka yi koyi da sunnata, ka ƙaunaci ‘yan’uwa musulmi. Idan ka yi haka, za ka kasance kusa da ni a aljanna.”
Da ya buɗe idonsa, zuciyarsa ta cika da nutsuwa. Wani ƙamshi mai daɗi yana yawo a ɗakinsa. Mansur ya gane cewa wannan ba mafarki ne na al’ada ba kyauta ce daga Allah.
Daga wannan rana, ya zama mutum mai tsananin salati, mai bin sunnah, mai ƙaunar Annabi (SAW) fiye da komai. Duk wanda ya zauna kusa da shi, zai ji kalmomi guda uku sun fito daga bakinsa:
A wani ƙauye ƙarami a gefen saharar Arewa, akwai wani dattijo mai suna Alhaji Salihu. Mutum ne mai tawali’u, mai nutsuwa, amma zuciyarsa ta cika da abu guda ɗaya ƙaunar Manzon Allah, Annabi Muhammadu (SAW).
Tun yana yaro, mahaifiyarsa ta koya masa salla, ta kuma koya masa tarihin Annabi. Duk lokacin da aka yi masa labarin yadda Annabi ya sha wahala a Makka, yakan yi kuka har zuciyarsa ta yi nauyi.
“Yā Rasūlallāh, da zan kasance tare da kai ne, da na kare ka da jikina,” > yakan furta a hankali, idonsa yana malala da hawaye.
A kowace Juma’a, Alhaji Salihu kan zauna shi kaɗai a zaure, yana karanta salatin Annabi. Yakan maimaita:
"Allāhumma ṣalli ‘alā Muhammadin wa ‘alā āli Muhammadin, kamā ṣallaita ‘alā Ibrāhīma wa ‘alā āli Ibrāhīm…"
Kowane salati da ya yi, yana jin kamar yana kusantuwa ga Manzon Allah (SAW). Wani lokaci yakan tsaya cak ya rufe idonsa, yana jin kamar yana hango Madinah, yana ganin ginin Masallacin Annabi, yana jin ƙamshin ƙasa daga ƙafafun Sahabbai.
A wata rana, wani saurayi daga ƙauyen ya tambaye shi:
“Baba, me ya sa kake kuka duk lokacin da aka ambaci Annabi?”
Alhaji Salihu ya share hawayensa, sannan ya yi murmushi mai nauyi:
“In ka san shi kamar yadda na san shi, ba zaka iya tsayawa ba. Annabi ne ya yi wa duniya dukkan alheri. Ya sha wahala saboda mu, ya yi yunwa saboda mu, ya yi jihadi saboda mu Kuma yau ga mu, muna cin gajiyar aikinsa, amma mu ne muke barin sunnarsa, muke yin sakaci da sallar sa. Ta yaya zuciyata ba za ta yi kuka ba?”
Wannan kalmomi sun taɓa zukatan duk wanda ya zauna kusa da shi. Duk wanda ya ji shi yana magana akan Annabi, yakan bar wurin da sabon ƙauna a zuciya.
A lokacin da Alhaji Salihu ya rasu, an same shi yana riƙe da ƙitabu, “Shamā’il Muhammadiyya,” inda aka bayyana kyawawan halayen Annabi (SAW). A kan bakinsa an same shi yana fadin:
“Yā Rasūlallāh… zan same ka a Jannatul Firdausi In shā Allāh…”
Duk wanda ya ji labarin rasuwarsa, ya kan yi kuka. Amma abin da ya fi tasiri shi ne, a ranar jana’izarsa, kowa ya amince da abu guda:
“Alhaji Salihu ya rayu yana son Annabi, kuma ya tafi yana tare da shi.”
A wani gari mai nisa a hamadar Arebiya, akwai wani matashi mai suna Zayd. Zayd ba shi da komai face zuciya mai tsabta. Mahaifinsa ya rasu yana ɗan ƙarami, mahaifiyarsa kuwa ta koyar da shi darasi ɗaya mafi girma:
“Zayd ɗana, ka sani dukkanin rayuwarka ta dogara ne a kan kaunar Allah da kaunar ManzonSa ﷺ. Idan ka rike wannan, komai zai yi maka sauƙi.”
Wannan kalma ta zama tamkar fitilar zuciyarsa. Duk lokacin da ya ji an ambaci “Ya Muhammad ﷺ”, sai zuciyarsa ta karye kamar tukunya.
Hasashen Mafarki
Watarana a daren Juma’a, Zayd ya yi mafarki mai ban mamaki. Ya ga ya tsinci kansa cikin wani fili mai cike da haske, hasken da ba ya kama ido. A can gaba, ya hango wani mutum yana tafiya cikin nutsuwa, fuskar sa tana walwali fiye da wata. Gabansa ya fadi, zuciyarsa ta buga, saboda ya san babu wanda ya dace da wannan haske sai Manzon Allah ﷺ.
Zayd ya yi ƙoƙari ya yi gudu zuwa wurin, amma ƙafafuwansa sun yi nauyi kamar suna cikin yashi. Sai ya kira da hawaye:
“Ya Rasulullah! Ya Rasulullah!”
Annabi ﷺ ya tsaya, ya kalli Zayd da murmushi mai cike da rahama, sannan ya ce:
“Zayd, ka tuna, wanda ya ƙaunace ni, zai kasance tare da ni. Ka tabbata kana bin sunnata, kuma ka yi haƙuri a dukkanin jarabawa.”
Da wannan ya farka daga barci, zuciyarsa na bugawa da ƙarfi. Hawaye sun cika idanuwansa. Ya ɗauki wannan mafarki a matsayin sakon soyayya daga sama.
Jarabawa
Bayan wannan mafarki, jarabawa ta zo masa. Wani talauci ya kama garinsu, yunwa ta addabi mutane. Amma duk da haka, Zayd bai taba mantawa da Manzon Allah ﷺ ba. Duk lokacin da yunwa ta matsa masa, sai ya tuna cewa Annabi ﷺ ya ɗaure duwatsu biyu a cikinsa domin ya ji sauƙi.
Watarana wani aboki ya yi masa tayin shiga wata haramtatciyar hulda domin samun kuɗi. Zayd ya girgiza kai, ya ce:
“Ina neman abin da zai kusantar da ni ga Annabi ﷺ, ba abin da zai raba ni da shi ba.”
Mutane suka yi masa dariya , suka ce baya da wayo. Amma zuciyarsa ta fi darajar duk wata dukiya saboda yana so ya hadu da Manzon Allah ﷺ a matsayin mai tsarkakkiyar zuciya.
Kyautar Lahira
Bayan shekaru da dama na tsantsar ibada da son Annabi ﷺ, Zayd ya rasu a kan sajjada bayan sallar asuba, yana cikin tasbihi. Mutane suka taru a kabarinsa suna kuka, saboda sun san rayuwarsa ta kasance sabon littafi na ƙaunar Manzon Allah ﷺ.
A daren ranar da aka binne shi, wani daga cikin abokansa ya yi mafarki yana ganin Zayd yana tafiya cikin wani lambun Firdausi, kuma a gabansa, Annabi ﷺ yana tafiya yana ce masa:
“Tabbas ka yi hakuri, ka tsarkake zuciyarka, ka ƙaunace ni fiye da kowa. Yanzu za ka zauna tare da ni har abada.”
Wannan hikayar tana koyar mana cewa ƙaunar Manzon Allah ﷺ ba magana ba ce kawai, aiki ce, haƙuri ce, tsarkake zuciya ce. Duk wanda ya tsarkake zuciyarsa da ƙaunar Annabi ﷺ, zai sami fitilar da za ta haskaka masa tafarkin duniya da lahira.
Akwai wani dattijo a garin Madina mai suna Abdulrahman, wanda rayuwarsa ta kasance tamkar littafi da aka rubuta da soyayya ga Manzon Allah ﷺ. Duk wanda ya ganshi, zai ga wani haske a idanunsa; hasken da ke bayyana cewa zuciyarsa ta cika da kaunar Annabi ﷺ fiye da yadda ruwa ke cika rijiya.
Kowace safiya, kafin rana ta fito, Abdulrahman zai farka da addu’a mai raɗaɗi:
“Ya Allah, ka raya zuciyata cikin kaunar Manzonka ﷺ, ka sa soyayyar sa ta fi dukiya da iyali a gareni.”
Wannan ba kawai furuci bane, a’a, zuciyarsa ta gina gida ne cikin kaunar Annabi ﷺ. Idan ya zauna tare da ’ya’yansa, sai ya fara ba su labarin rayuwar Manzon Allah ﷺ. Yakan kwatanta yanda Annabi ﷺ ya yi haƙuri a cikin wahala, ya raba abin da yake da shi da miskinai, ya yi dariya da yara, ya tausaya wa bayin Allah. Duk sanda ya yi wannan magana, hawaye kan cika idanuwansa, ya ce:
“Idan da zan iya sadaukar da numfashina domin in tsaya gaban Annabi ﷺ na kare shi daga rauni, da na yi ba tare da tunani ba.”
Watarana, lokacin da ake tunawa da hijirar Manzon Allah ﷺ daga Makka zuwa Madina, dattijon ya tattara yara da matasa a cikin masallaci. Ya tsaya tsaye, muryarsa tana rawa, yana cewa:
“Ku sani, duk abin da muke da shi yau imaninmu, zaman lafiya, alfarmar Madina duk saboda shi ne ﷺ. Idan da ba don shi ba, da babu mu. Don haka ku yi ƙoƙari ku sa shi cikin zukatanku fiye da yadda kuke son dukiyar duniya.”
Abdulrahman bai taba jin gajiya ba wajen tuba idan ya yi kuskure. Ya kan yi kuka yana cewa:
“Yanzu idan na je wajen Annabi ﷺ a ranar lahira, idan na tsaya a gaban sa, shin zan iya ce masa na bi sawunsa? Ko zan ji kunya? Ya Allah, ka yi mini rahama, ka sa ni cikin sahun waɗanda suke tare da shi.”
Mutane a garin Madina sun san shi da tsantsar ƙaunar Annabi ﷺ. Duk lokacin da ya ji an ambaci sunansa, sai ya lumshe ido yana cewa tare da yin ƙasa da muryarsa:
“Allahumma salli ala Muhammadin wa ala aali Muhammadin.”
Ranar da ya rasu, mutane sun taru suna kuka. Wani malami ya ce:
“Wallahi, wannan dattijo ya tafi yana ɗauke da soyayyar Annabi ﷺ a zuciyarsa. Ina fata ya haɗu da shi a fadar Firdaus.”
Wannan shi ne labarin Abdulrahman, dattijon da rayuwarsa ta zama darasi mai ƙarfafa ƙaunar Manzon Allah ﷺ. Kaunar da ta kai matakin da zuciyarsa ba ta so komai sama da Allah da ManzonSa.
Ku cigaba da kasancewa da UMDAZ Online Tv domin samun irin wadannan...
Umdaz Online TV
Magana ce Akan Farin Jakada (4)
Akwai wani tsoho mai suna Abdullahi, ɗan ƙauye daga tsakiyar hamadar Madina. Rayuwarsa ta kasance cike da talauci, amma zuciyarsa ta kasance cike da bege ga Annabi Muhammad SAW. Duk lokacin da ya ji wani ya ambaci sunan Annabi, sai ya ji kamar zuciyarsa ta narke, idanuwansa su cika da hawaye.
Abdullahi bai taɓa ganinsa ba, amma soyayyar Annabi ta cika shi tun yana ƙarami. Duk lokacin da aka karanta masa aya ko hadisai da ke magana a kansa, sai ya ji tamkar haske yana kwarara daga sama ya cika masa zuciya. Sau da yawa, idan dare ya yi, yana fita ƙarƙashin taurari yana kallon sama yana faɗin:
“Ya Rasulullahi, wallahi zuciyata tana ƙaunarka fiye da komai. Ina mafarkin ganinka ko da a cikin bacci.”
Wata rana, yayin da yake zaune a gefen wani ƙaramin rafin ruwa, wani saurayi ya tambaye shi:
“Baba Abdullahi, me ya sa kake kuka duk lokacin da aka ambaci Annabi SAW?”
Abdullahi ya share hawayensa cikin rawar murya ya ce:
“In ka san yadda ya ƙaunace mu, da ba ka yi bacci ba. Shi ne ya sha wahala saboda mu, ya zauna da yunwa saboda mu, ya yi hijira saboda mu. Duk abin da ya yi, domin mu samu shiriya ne.”
Sai ya ci gaba da cewa:
“Na karanta cewa a ranar ƙiyama, mutane za su yi ta neman ceton kansu suna cewa: *‘Nafsi! Nafsi!’* Amma shi Annabi Muhammadu SAW zai ce: ‘Ummati! Ummati!’… Ina mafarkin na kasance daga cikin waɗanda yake kiran su a lokacin.”
Hawaye suka zubo daga idon saurayin. Duk waɗanda ke kewaye da shi suka nutsu, suka ji zuciyarsu ta cika da ƙauna da bege.
Abdullahi ya ɗaga hannuwansa sama yana yi da murya mai taushi:
“Ya Allah, ka yawaita salati ga Annabinka. Ka haɗa mu da shi a ƙasan inuwa ɗaya. Ka sa mu sha ruwa daga tafkensa ba tare da ƙishirwa ba har abada.”
Duk wanda ya ji addu’arsa sai zuciyarsa ta karye, sai soyayya ta cika shi, sai bege ya lullube shi. Domin soyayyar Annabi SAW ba magana ce kawai ba haske ne da yake shigar da zuciya har ya wanke ta daga duhu.
Abdullahi ya koma gida a daren nan yana murmushi. Yana cikin bacci, sai ya yi mafarki yana tsaye a gaban Annabi SAW. Annabi ya dubi shi da murmushi, ya ce:
“Abdullahi, duk wanda ya ƙaunace ni, zai kasance tare da ni.”
Da safe, suka tarar Abdullahi ya rasu da murmushi a fuska, zuciyarsa cike da bege. A gefen gadonsa, sun samu mayafin sa da ya jike da hawaye.
Da fatan zaku cigaba da kasancewa da UMDAZ Online Tv
10 months ago | [YT] | 0
View 0 replies
Umdaz Online TV
Magana Ce Akan Farin Jakada (4)
A daren Juma’a, bayan sallar Isha, Mansur ya zauna a gefen darduma yana karanta salatin Annabi. Zuciyarsa ta cika da ƙauna, idanunsa sun cika da hawaye. A yau, ya yanke shawarar cewa ba zai yi bacci ba sai ya roƙi Allah ya bashi damar ganin ManzonSa (SAW) a mafarki.
Ya rufe idonsa yana maimaita:
“Allāhumma ṣalli ‘alā Muhammadin wa ‘alā āli Muhammadin…”
Haka har barci ya sace shi.
Sai ga shi cikin wani fili mai yalwa, filin da haske ya mamaye shi gaba ɗaya. Wani ƙamshi mai daɗi yana tashi wanda bai taɓa shaƙar makamancinsa ba. Daga nesa, ya hangi wani mutum mai tsayi, mai farin kaya, fuska da haske kamar wata. A gefensa akwai Sahabbai suna murmushi, suna kallon sa cike da ƙauna.
Zuciyarsa ta buga. Idonsa ya cika da hawaye. Ya san wannan ba kowa ba ne Annabi Muhammadu (SAW) ne!
Mansur ya durƙusa yana kuka, zuciyarsa na ta tafasa da wani shauki:
“Yā Rasūlallāh… ni ba na cikin Sahabbanka, ban ga zamaninka ba… amma wallahi ina ƙaunarka da rai na.”
Annabi (SAW) ya matso kusa da shi. Wani haske ya lullube fuskarSa, murya mai taushi ta fito daga bakinsa:
“Ya Mansur… mutum yana tare da wanda yake ƙauna.”
Hawaye suka kwaranyo daga idon Mansur. Ya ji kamar zuciyarsa ta tsinke da farin ciki. Ya so ya rungume shi, amma ƙafafunsa suka yi nauyi. Sai kawai ya durƙusa yana kuka, yana cewa:
“Yā Rasūlallāh, ina sonka fiye da raina, fiye da iyalina, fiye da duniya baki ɗaya.”
Annabi (SAW) ya ɗora hannunsa a kafadarsa. Wani sanyi ya ratsa jikinsa. Sai Annabi ya ce masa:
“Ka ƙara salati akai-akai, ka yi koyi da sunnata, ka ƙaunaci ‘yan’uwa musulmi. Idan ka yi haka, za ka kasance kusa da ni a aljanna.”
Da ya buɗe idonsa, zuciyarsa ta cika da nutsuwa. Wani ƙamshi mai daɗi yana yawo a ɗakinsa. Mansur ya gane cewa wannan ba mafarki ne na al’ada ba kyauta ce daga Allah.
Daga wannan rana, ya zama mutum mai tsananin salati, mai bin sunnah, mai ƙaunar Annabi (SAW) fiye da komai. Duk wanda ya zauna kusa da shi, zai ji kalmomi guda uku sun fito daga bakinsa:
“Ina ƙaunar Annabi SAW.” #ANNABI_MUHAMMADU #ANNABI #islam
10 months ago | [YT] | 1
View 0 replies
Umdaz Online TV
Magana ce Akan Farin Jakada (3)
A wani ƙauye ƙarami a gefen saharar Arewa, akwai wani dattijo mai suna Alhaji Salihu. Mutum ne mai tawali’u, mai nutsuwa, amma zuciyarsa ta cika da abu guda ɗaya ƙaunar Manzon Allah, Annabi Muhammadu (SAW).
Tun yana yaro, mahaifiyarsa ta koya masa salla, ta kuma koya masa tarihin Annabi. Duk lokacin da aka yi masa labarin yadda Annabi ya sha wahala a Makka, yakan yi kuka har zuciyarsa ta yi nauyi.
“Yā Rasūlallāh, da zan kasance tare da kai ne, da na kare ka da jikina,”
> yakan furta a hankali, idonsa yana malala da hawaye.
A kowace Juma’a, Alhaji Salihu kan zauna shi kaɗai a zaure, yana karanta salatin Annabi. Yakan maimaita:
"Allāhumma ṣalli ‘alā Muhammadin wa ‘alā āli Muhammadin, kamā ṣallaita ‘alā Ibrāhīma wa ‘alā āli Ibrāhīm…"
Kowane salati da ya yi, yana jin kamar yana kusantuwa ga Manzon Allah (SAW). Wani lokaci yakan tsaya cak ya rufe idonsa, yana jin kamar yana hango Madinah, yana ganin ginin Masallacin Annabi, yana jin ƙamshin ƙasa daga ƙafafun Sahabbai.
A wata rana, wani saurayi daga ƙauyen ya tambaye shi:
“Baba, me ya sa kake kuka duk lokacin da aka ambaci Annabi?”
Alhaji Salihu ya share hawayensa, sannan ya yi murmushi mai nauyi:
“In ka san shi kamar yadda na san shi, ba zaka iya tsayawa ba. Annabi ne ya yi wa duniya dukkan alheri. Ya sha wahala saboda mu, ya yi yunwa saboda mu, ya yi jihadi saboda mu Kuma yau ga mu, muna cin gajiyar aikinsa, amma mu ne muke barin sunnarsa, muke yin sakaci da sallar sa. Ta yaya zuciyata ba za ta yi kuka ba?”
Wannan kalmomi sun taɓa zukatan duk wanda ya zauna kusa da shi. Duk wanda ya ji shi yana magana akan Annabi, yakan bar wurin da sabon ƙauna a zuciya.
A lokacin da Alhaji Salihu ya rasu, an same shi yana riƙe da ƙitabu, “Shamā’il Muhammadiyya,” inda aka bayyana kyawawan halayen Annabi (SAW). A kan bakinsa an same shi yana fadin:
“Yā Rasūlallāh… zan same ka a Jannatul Firdausi In shā Allāh…”
Duk wanda ya ji labarin rasuwarsa, ya kan yi kuka. Amma abin da ya fi tasiri shi ne, a ranar jana’izarsa, kowa ya amince da abu guda:
“Alhaji Salihu ya rayu yana son Annabi, kuma ya tafi yana tare da shi.”
#ANNABI_MUHAMMADU #ANNABI
10 months ago | [YT] | 0
View 0 replies
Umdaz Online TV
" Magana ce Akan Farin Jakada" (2)
A wani gari mai nisa a hamadar Arebiya, akwai wani matashi mai suna Zayd. Zayd ba shi da komai face zuciya mai tsabta. Mahaifinsa ya rasu yana ɗan ƙarami, mahaifiyarsa kuwa ta koyar da shi darasi ɗaya mafi girma:
“Zayd ɗana, ka sani dukkanin rayuwarka ta dogara ne a kan kaunar Allah da kaunar ManzonSa ﷺ. Idan ka rike wannan, komai zai yi maka sauƙi.”
Wannan kalma ta zama tamkar fitilar zuciyarsa. Duk lokacin da ya ji an ambaci “Ya Muhammad ﷺ”, sai zuciyarsa ta karye kamar tukunya.
Hasashen Mafarki
Watarana a daren Juma’a, Zayd ya yi mafarki mai ban mamaki. Ya ga ya tsinci kansa cikin wani fili mai cike da haske, hasken da ba ya kama ido. A can gaba, ya hango wani mutum yana tafiya cikin nutsuwa, fuskar sa tana walwali fiye da wata. Gabansa ya fadi, zuciyarsa ta buga, saboda ya san babu wanda ya dace da wannan haske sai Manzon Allah ﷺ.
Zayd ya yi ƙoƙari ya yi gudu zuwa wurin, amma ƙafafuwansa sun yi nauyi kamar suna cikin yashi. Sai ya kira da hawaye:
“Ya Rasulullah! Ya Rasulullah!”
Annabi ﷺ ya tsaya, ya kalli Zayd da murmushi mai cike da rahama, sannan ya ce:
“Zayd, ka tuna, wanda ya ƙaunace ni, zai kasance tare da ni. Ka tabbata kana bin sunnata, kuma ka yi haƙuri a dukkanin jarabawa.”
Da wannan ya farka daga barci, zuciyarsa na bugawa da ƙarfi. Hawaye sun cika idanuwansa. Ya ɗauki wannan mafarki a matsayin sakon soyayya daga sama.
Jarabawa
Bayan wannan mafarki, jarabawa ta zo masa. Wani talauci ya kama garinsu, yunwa ta addabi mutane. Amma duk da haka, Zayd bai taba mantawa da Manzon Allah ﷺ ba. Duk lokacin da yunwa ta matsa masa, sai ya tuna cewa Annabi ﷺ ya ɗaure duwatsu biyu a cikinsa domin ya ji sauƙi.
Watarana wani aboki ya yi masa tayin shiga wata haramtatciyar hulda domin samun kuɗi. Zayd ya girgiza kai, ya ce:
“Ina neman abin da zai kusantar da ni ga Annabi ﷺ, ba abin da zai raba ni da shi ba.”
Mutane suka yi masa dariya , suka ce baya da wayo. Amma zuciyarsa ta fi darajar duk wata dukiya saboda yana so ya hadu da Manzon Allah ﷺ a matsayin mai tsarkakkiyar zuciya.
Kyautar Lahira
Bayan shekaru da dama na tsantsar ibada da son Annabi ﷺ, Zayd ya rasu a kan sajjada bayan sallar asuba, yana cikin tasbihi. Mutane suka taru a kabarinsa suna kuka, saboda sun san rayuwarsa ta kasance sabon littafi na ƙaunar Manzon Allah ﷺ.
A daren ranar da aka binne shi, wani daga cikin abokansa ya yi mafarki yana ganin Zayd yana tafiya cikin wani lambun Firdausi, kuma a gabansa, Annabi ﷺ yana tafiya yana ce masa:
“Tabbas ka yi hakuri, ka tsarkake zuciyarka, ka ƙaunace ni fiye da kowa. Yanzu za ka zauna tare da ni har abada.”
Wannan hikayar tana koyar mana cewa ƙaunar Manzon Allah ﷺ ba magana ba ce kawai, aiki ce, haƙuri ce, tsarkake zuciya ce. Duk wanda ya tsarkake zuciyarsa da ƙaunar Annabi ﷺ, zai sami fitilar da za ta haskaka masa tafarkin duniya da lahira.
#ANNABI_MUHAMMADU
10 months ago | [YT] | 0
View 0 replies
Umdaz Online TV
"Magana ce Akan Farin Jakada" (1)
Akwai wani dattijo a garin Madina mai suna Abdulrahman, wanda rayuwarsa ta kasance tamkar littafi da aka rubuta da soyayya ga Manzon Allah ﷺ. Duk wanda ya ganshi, zai ga wani haske a idanunsa; hasken da ke bayyana cewa zuciyarsa ta cika da kaunar Annabi ﷺ fiye da yadda ruwa ke cika rijiya.
Kowace safiya, kafin rana ta fito, Abdulrahman zai farka da addu’a mai raɗaɗi:
“Ya Allah, ka raya zuciyata cikin kaunar Manzonka ﷺ, ka sa soyayyar sa ta fi dukiya da iyali a gareni.”
Wannan ba kawai furuci bane, a’a, zuciyarsa ta gina gida ne cikin kaunar Annabi ﷺ. Idan ya zauna tare da ’ya’yansa, sai ya fara ba su labarin rayuwar Manzon Allah ﷺ. Yakan kwatanta yanda Annabi ﷺ ya yi haƙuri a cikin wahala, ya raba abin da yake da shi da miskinai, ya yi dariya da yara, ya tausaya wa bayin Allah. Duk sanda ya yi wannan magana, hawaye kan cika idanuwansa, ya ce:
“Idan da zan iya sadaukar da numfashina domin in tsaya gaban Annabi ﷺ na kare shi daga rauni, da na yi ba tare da tunani ba.”
Watarana, lokacin da ake tunawa da hijirar Manzon Allah ﷺ daga Makka zuwa Madina, dattijon ya tattara yara da matasa a cikin masallaci. Ya tsaya tsaye, muryarsa tana rawa, yana cewa:
“Ku sani, duk abin da muke da shi yau imaninmu, zaman lafiya, alfarmar Madina duk saboda shi ne ﷺ. Idan da ba don shi ba, da babu mu. Don haka ku yi ƙoƙari ku sa shi cikin zukatanku fiye da yadda kuke son dukiyar duniya.”
Abdulrahman bai taba jin gajiya ba wajen tuba idan ya yi kuskure. Ya kan yi kuka yana cewa:
“Yanzu idan na je wajen Annabi ﷺ a ranar lahira, idan na tsaya a gaban sa, shin zan iya ce masa na bi sawunsa? Ko zan ji kunya? Ya Allah, ka yi mini rahama, ka sa ni cikin sahun waɗanda suke tare da shi.”
Mutane a garin Madina sun san shi da tsantsar ƙaunar Annabi ﷺ. Duk lokacin da ya ji an ambaci sunansa, sai ya lumshe ido yana cewa tare da yin ƙasa da muryarsa:
“Allahumma salli ala Muhammadin wa ala aali Muhammadin.”
Ranar da ya rasu, mutane sun taru suna kuka. Wani malami ya ce:
“Wallahi, wannan dattijo ya tafi yana ɗauke da soyayyar Annabi ﷺ a zuciyarsa. Ina fata ya haɗu da shi a fadar Firdaus.”
Wannan shi ne labarin Abdulrahman, dattijon da rayuwarsa ta zama darasi mai ƙarfafa ƙaunar Manzon Allah ﷺ. Kaunar da ta kai matakin da zuciyarsa ba ta so komai sama da Allah da ManzonSa.
Ku cigaba da kasancewa da UMDAZ Online Tv domin samun irin wadannan...
10 months ago | [YT] | 0
View 0 replies